فیلم غلامرضا تختی

دلیل شکست فیلم «غلامرضا تختی» در گیشه را باید فراتر از تحلیل‌های ساده سینمایی جست؛ قطعا نبود سلبریتی‌های امروز سینمای ایران در فیلم و نداشتن درونمایه طنز تأثیر بسزایی در فروش دارد اما این دلایل کافی نیست. دلیل اصلی را باید در دل جامعه و سلیقه تغییرکرده مردم جست. جامعه امروز تشنه دیدن و شنیدن تختی نیست، امروز تختی برای جامعه ایران فقط یک اسطوره است. قهرمان امروز مردم پهلوانی ازخودگذشته و مأخوذبه‌حیا نیست؛ آن فوتبالیست است که قرارداد با تیم ترکیه‌ای را به هم می‌زند و یک میلیارد به جیب و در حالی که جلوی دوربین برنامه نود می‌گوید «خیریتی توش بوده» باشگاهش را محروم می‌کند. مردم هم به او صفت «زرنگ» اطلاق می‌کنند.

قهرمان این روزها همچون تختی باوقار و ساکت نیست. در سینما فریاد می‌زند. قهرمان این روزها بیشتر به «قیصر» و «رضا موتوری» کیمیایی و «ابی» فریدون گله در «کندو» شباهت دارد. همان قهرمانی که جگر کتک‌خوردن، بدبختی کشیدن و له شدن را دارد ولی «هر طور شده» حقش را می‌گیرد.

نگاهی به قهرمانان این روزهای سینما بیندازید؛ به‌ظاهر قهرمان فیلم «متری شیش‌ونیم» پلیس است ولی آنتاگونیست (ضدقهرمان) او یعنی آن قاچاقچی (با بازی محمدزاده) در واقع قهرمان است. هم او که از پلیس زرنگ‌تر است. اوست که توانسته با «زرنگی» هیچ ردی از خودش باقی نگذارد. این در حالی است که در سینمای دولتی ایران مرسوم بوده ضدقهرمان‌ها همیشه به سزای اعمالشان برسند و به چنگ قانون بیفتند؛ غافل از اینکه قهرمان واقعی مردم، شده‌اند همان ضدقهرمان‌ها.

تختی خریدار ندارد، چون قهرمان امروز ما نماد مردانگی و مروت نیست. قهرمان این روزها کسی است که خود را از منجلاب فقر و بدبختی بیرون کشیده. کسی است که بر قدرت جبر و زمانه پیروز شده و از حق خودش نمی‌گذرد!

قهرمان و الگوی این روزهای جوانان، دلقک‌ها و به ظاهر اینفلوئنسرهایی هستند که از هیچ، پول درمی‌آورند. همه‌جا حاضرند، در بحران سیل و زلزله، سرمایه‌های اجتماعی و نمادین می‌سوزانند و با اندک داشته‌های خود پز می‌دهند. این لایک‌خورهای زرد را چه به تختی؟ اصلا جای تختی بخوانید رستم. نگارنده مسلما از گفتن این حرف خوشحال نیست، ولی انگار جامعه رفته پشت آن ضدقهرمان معروف فیلم «آژانس شیشه‌ای»، یعنی سلحشور (با بازی کیانیان)، که به حاج کاظم (قهرمان فیلم) می‌گفت: «دوره‌ت گذشته مربی!»

اگر تهران دهه ۴۰ تختی را به خاطر توقع زیاد منزوی و افسرده کرد، تهران دهه ۹۰ او را جدی نمی‌گیرد؛ تختی در جامعه ما چه در عرصه سینما و چه در عرصه زندگی ناچار به مرگ است. قهرمانی از جنس تختی همواره منزوی است و امروز منزوی‌تر. صبر کنید فیلم زندگی «وحید مرادی» (شروری که در زندان کشته شد و در اینستاگرام فیلم‌هایش صدهزار صدهزار دیده شد و لایک گرفت) ساخته و اکران شود. ببینید که مردم از وحید مرادی بیشتر استقبال می‌کنند یا از غلامرضا تختی.

[گزیده‌ای از یادداشت علی شاکر در هفته‌نامه تجارت فردا درباره اینکه چرا فیلم غلامرضا تختی در گیشه شکست ‌خورد؟]
مطلب مرتبط:

عادل هم ۲۰ سال ساکت بود، مثل میثاقی / دنبال قربانی نباشید

برچسب ها:

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*
*
*

هفتستان در اینستاگرام