خانه » فرهنگی هنری » مروری بر کارنامه پارسا پیروزفر با نگاهی ویژه به ۳ نقش‌آفرینی او

درباره نویسنده

پست مهمان

پست مهمان هفتستان، هم جاییست برای انتشار مطالب افرادی که عضو ثابت تیم ما نیستند و هم محلی برای انتشار محتوایی که دیگر رسانه‌ها (اینترنتی و چاپی) تولید کرده‌اند و کیفیت لازم را برای بازنشر دارند.
ما اگرچه ترجیحمان انتشار محتوای دست‌اول است اما فکر می‌کنیم گاه بازنشر یک مطلب خوب هم می‌تواند ارزشی برابر داشته باشد.
در انتشار مطالب وبسایت‌ها و نشریات چاپی ما هیچ‌وقت از ذکر منبع غافل نمی‌شویم و این کمترین کاری است که باید انجام دهیم.

دسته بندی مطالب

هفتستان در فضای مجازی

عکس روز

جاسازی مواد مخدر در کف دمپایی زنانه
جاسازی مواد مخدر در کف دمپایی زنانه

ویدئو

تبلیغات

سینما و تلویزیون فرهنگی هنری

مروری بر کارنامه پارسا پیروزفر با نگاهی ویژه به ۳ نقش‌آفرینی او

پارسا پیروزفر فیلم‌ها

پارسا پیروزفر در ۲۲ شهریور ماه ۱۳۵۱ در تهران متولد شد. در سال ۱۳۷۰ در دانشگاه هنرهای زیبای تهران در رشته نقاشی به تحصیل مشغول شد. وی همان زمان در دانشگاه‌های مختلف به روی صحنه رفت و سال ۱۳۷۲ در اولین نقش سینمایی‌اش، در نقش کوتاهی در فیلم «پری» ساخته داریوش مهرجویی حضور پیدا کرد. پارسا پیروزفر از جمله بازیگرانی است که تا به حال با هیچ روزنامه، مجله و یا رسانه‌ای مصاحبه نکرده‌اند.

پارسا پیروزفر

نکته اصلی درباره پارسا پیروزفر، با وجود همه استعدادها و توانمندی‌هایش، این است که هرگز آنطور که باید در سینمای ایران مطرح نشده و قدرش را ندانسته‌اند و نقش‌هایی را که باید، بازی نکرده است. به عبارت دیگر؛ سینمای ایران هرگز آنطور که باید او را جدی نگرفته است. خود پیروزفر هم تمرکزش بر تئاتر در ایران و آمریکا است و آنچنان وقتی برای سینما نمی‌گذارد. با این وجود می‌توان او را یکی از مهم‌ترین از دست‌رفته‌ها و یا قدرنادانسته‌های سینمای ایران دانست.

پارسا پیروزفر

وقتی به بازی‌های به‌یادماندنی پارسا پیروزفر فکر می‌کنیم بی‌شک پیش از هرچیز «مهمان مامان» در ذهنمان نقش می‌بندد. او در این فیلم نقش یک معتاد را بازی کرده است. نکته ویژه بازی او در این است که برخلاف جریان اصلی حرکت می‌کند. در سینمای بعد از انقلاب همواره بازی کردن نقش یک معتاد به معنی تقلید دست چندمی از بازی بهروز وثوقی در «گوزن‌ها» بوده است اما پیروزفر این اصل کهنه را در «مهمان مامان»‌ درهم می‌شکند.

لحن کمیک فیلم به بازیگر کمک کرده تا نقش‌آفرینی متفاوتی داشته باشد. او از طرفی سرخوش اعتیاد و موادی که مصرف می‌کند است و از سوی دیگر افسردگی و حزنی را از بار اعتیاد همیشه همراه خود دارد و این سرخوشی درواقع سرپوشی است بر این حال نالان و افسرده. به‌خصوص که خانواده متمولی دارد اما به‌دلیل مشکلات خانوادگی آن‌ها را ترک کرده است. از آن بازی‌های ویژه و به‌یادماندنی با گریمی متفاوت.

پارسا پیروزفر در مهمان مامان

فیلم بعدی «اشک سرما»‌است. فیلمی که با نامهربانی زیادی مواجه شده و خیلی کمتر از آنچه که باید، مورد توجه قرار گرفته است. چه خود فیلم که داستان تازه‌ای را در بستر سینمای دفاع مقدس تعریف می‌کند و چه بازی دو نقش اصلی، یعنی پارسا پیروزفر و گلشیفته فراهانی، دیده نشده‌اند و از دست رفته‌اند.

این نادیده گرفتن دلایل زیادی دارد که مهم‌ترین آن‌ها لحن سرد و خشک و نگاه خویشتندار فیلم است که از برون‌ریزی عواطف جلو‌گیری می‌کند. نسبت عاطفی بین دو شخصیت هم بدون برجسته کردن احساسات و به مرور زمان و در مسیر داستان شکل می‌گیرد. خصوصا که از یک حس تنفر به عاشقی می‌رسد؛ اما در این مسیر هیچ‌گونه بروز مستقیم عاطفی به چشم نمی‌خورد و قهرمان‌ها بنا به محدودیت فیزیکی که دچارشان می‌شوند به هم نزدیک می‌شوند، اما عشقی بین این‌دو آنطور که سراغ داریم شکل نمی‌گیرد؛ چرا که دو دسته‌ای که نامشان پشت سر این دو جوان قد علم کرده است، اجازه و مهلت بروز عاشقانگی را نمی‌دهد.

در این میان بازی پیروزفر دقیق، جزیی و به‌اندازه است. به شکلی که هم علاقه‌اش به دختر کرد را به رخ تماشاگر می‌کشد و هم در عین حال سردی و فاصله‌ها را نگاه می‌دارد و حتی بر آن‌ها مهر تأکید هم می‌زند.

پارسا پیروزفر در اشک سرما

فیلم سوم می‌تواند «اعتراض »‌باشد. پیروزفر با مسعود کیمیایی دو تجربه دیگر هم دارد؛ «مرسدس» و «ضیافت». اما پارسا پیروزفر از سریال «در پناه تو» است که به جهان فیلم‌های مسعود کیمیایی راه پیدا می‌کند؛ جوانی که چهره بی‌نقص و جذابش دل همه دخترها را می‌برد و اسیر خود می‌کند و در کنار روحیه سرتق او و بچه‌پروبازی‌هایش، غرور و فردیتی را به‌وجود می‌آورد که در آن واحد همه مجذوبان خود را پس هم می‌زند.

در «اعتراض» او جوانیست که برادرش را از دست داده و به واسطه از دست دادن برادر به اعتیاد روی آورده است. خیلی جالب است که او با وجود این که در فیلمی از کیمیایی بازی می‌کند، که معتادها همواره حضوری چشمگیر در فیلم‌هایش دارند و همه هم از روی دست وثوقی «گوزنها»‌تقلید کرده‌اند، و با وجود لحن جدی فیلم، کار خودش را می‌کند.

پیروزفر فیلم «اعتراض» با فاصله به نقش نزدیک می‌شود و تا جایی که می‌تواند از احساسات‌گرایی بیهوده و افتادن به دام بازی‌های ملودراماتیک خودداری می‌کند تا متفاوت‌ترین معتاد در جهان فیلم‌های بعد از انقلاب مسعود کیمیایی باشد تا جایی که در نهایت در صحنه‌ای تأثیرگذار که دارد صحنه پیدا کردن استخوان‌های باقی‌مانده از جسد برادرش را می‌بیند، ناگهان احساسات به او برمی‌گردد و اشک می‌ریزد و مونولوگی طولانی سر می‌دهد. مونولوگی به‌یادماندنی که احتمالا اگر فیلم را دیده باشید هرگز از خاطرتان پر نمی‌کشد.

پارسا پیروزفر در اعتراض

او پارسا پیروزفر است. بازیگر بااستعدادی که می توانست جوان اول و ستاره امروز سینمای ایران باشد اما ستاره بودن برایش کافی نبود و به همین خاطر هم سینمای ایران و تماشاگران را از حضور گیرا و تماشایی خودش تا حد زیادی محروم کرد.

تولدت مبارک مرد خوش‌تیپ و ستاره‌ تنها بی‌ستاره.

[سلام سینما]

کارنامه پارسا پیروزفر در سینما، تلویزیون و تئاتر

فیلم‌های سینمایی پارسا پیروزفر
  • ۱۳۷۱ / مجسمه
  • ۱۳۷۲ / پری
  • ۱۳۷۴ / ضیافت
  • ۱۳۷۶ / مرسدس
  • ۱۳۷۷ / شیدا (برنده تندیس زرین بهترین بازیگر مرد از جشن خانه سینما در سال ۱۳۷۹ برای بازی در این فیلم)
  • ۱۳۷۸ / دختران انتظار
  • ۱۳۷۸ / اعتراض (برنده تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از جشن خانه سینما)
  • ۱۳۷۹ / دختری به نام تندر
  • ۱۳۸۱ / عروس خوشقدم
  • ۱۳۸۱ / وقت چیدن گردوها (به نمایش درنیامده)
  • ۱۳۸۲ / اشک سرما (برنده جایزه بهترین بازیگر مرد از جشنواره فیلم‌های آسیایی دهلی نو)
  • ۱۳۸۲ / مهمان مامان (برنده تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از هشتمین جشن خانه سینما برای بازی در فیلم مهمان مامان، کاندید سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای بازی در فیلم مهمان مامان از بیست و دومین جشنواره فیلم فجر)
  • ۱۳۸۳ / زن زیادی
  • ۱۳۸۳ / نقاب
  • ۱۳۸۳ / دیروقت (به نمایش درنیامده)
  • ۱۳۸۸ / شبانه‌روز
  • ۱۳۸۹ / اسب حیوان نجیبی است
  • ۱۳۸۹ / اینجا بدون من
  • ۱۳۹۲ / زندگی جای دیگریست
  • ۱۳۹۳ / نزدیک‌تر
  • ۱۳۹۴ / شکاف
سریال‌های پارسا پیروزفر
  • ۱۳۷۳-۱۳۷۴ / در پناه تو
  • ۱۳۷۷–۱۳۷۶ / در قلب من
  • ۱۳۸۰ / سفر سبز
  • ۱۳۸۳-۱۳۸۸ / در چشم باد
تئاتر
  • ۱۳۷۴-۱۳۷۶ / بینوایان
  • ۱۳۷۷ / بانو آئویی
  • ۱۳۸۰ / هنر
  • ۱۳۹۰ / گلن گری گلن راس
  • ۱۳۹۲ / سنگ‌ها در جیب‌هایش
  • ۱۳۹۳ / بر پهنه دریا
  • ۹۶–۱۳۹۴ / ماتریوشکا
  • ۱۳۹۷ / یک روز تابستانی