خانه » فرهنگی هنری » بهترین بازیگران مرد سینمای پس از انقلاب

درباره نویسنده

پست مهمان

پست مهمان هفتستان، هم جاییست برای انتشار مطالب افرادی که عضو ثابت تیم ما نیستند و هم محلی برای انتشار محتوایی که دیگر رسانه‌ها (اینترنتی و چاپی) تولید کرده‌اند و کیفیت لازم را برای بازنشر دارند.
ما اگرچه ترجیحمان انتشار محتوای دست‌اول است اما فکر می‌کنیم گاه بازنشر یک مطلب خوب هم می‌تواند ارزشی برابر داشته باشد.
در انتشار مطالب وبسایت‌ها و نشریات چاپی ما هیچ‌وقت از ذکر منبع غافل نمی‌شویم و این کمترین کاری است که باید انجام دهیم.

دسته بندی مطالب

هفتستان در فضای مجازی

عکس روز

مسیر پاییزی روستای سنگده
مسیر پاییزی روستای سنگده

ویدئو

تبلیغات

سینما و تلویزیون فرهنگی هنری

بهترین بازیگران مرد سینمای پس از انقلاب

بهترین بازیگران مرد سینمای پس از انقلاب

 این فهرستی از بهترین بازیگران مرد ۴۰ سال سینمای پس از انقلاب است. یک لیست ده نفره اصلی و یک لیست دوازده نفری فرعی.

این انتخاب ها گاه دارای اجماع همگانی هستند و گاه نشانه هایی از سلیقه راوی. شما هم نظر خودتان را برای ما بفرستید تا به یک لیست کوچکتر از بهترین بازیگران سینمای پس از انقلاب برسیم.

عزت الله انتظامی

۱- عزت الله انتظامی

انتظامی به جز فیلم گاو معمولا ایفاگر نقش های دوم در سینمای پیش از انقلاب بود اما در دهه ۶۰، این شانس را پیدا کرد که به یک بازیگر اول پرطرفدار بدل شود.

درخشش او در کمدی فوق العاده داریوش مهرجویی یعنی اجاره نشین ها و بازی بسیار خوبش در حاجی واشنگتن آغازگر این دوران توفیق او آن هم در گذر از ۶۰ سالگی بودند.

گراند سینما، شیر سنگی، ناصرالدین شاه آکتور سینما، خانه خلوت، روسری آبی، روز فرشته و کشتی آنجلیکا از فیلم هایی هستند که استعداد توامان او در دو حوزه کمدی و تراژدی را به نمایش می گذارند.

او به عنوان بازیگر ثابت بسیاری از فیلم های مهرجویی هم ظاهر شد. گاه نقش اول و گاه نقش های دوم: اجاره نشین ها، شیرک، هامون و بانو شماری از همکاری های او با مهرجویی هستند که در قبل از انقلاب نیز در چهار فیلم گاو، آقای هالو، پستچی و دایره مینا با هم همکاری داشتند.

انتظامی به خاطر وسواس در حرفه خود، تسلطش بر لهجه تهرانی، ریتم سریع حرف زدنش و تیزهوشی آشکار در شکل بازی اش تا میانه دهه ۷۰ از محبوب ترین بازیگران سینمای ایران بود.

اما به تدریج بالا رفتن سن، او را در این سینما کم کار کرد و در نهایت در دو دهه انتهایی عمر پربارش آثار کمتری را بازی کرد که مهم ترین آنها گاو خونی، حکم و راه آبی ابریشم بودند.

کارنامه انتظامی از هر جهت حیرت انگیز است. اینکه بازیگری در گذر از ۶۰ سالگی به ستاره تبدیل شود در هیچ کجای دنیا سابقه نداشته است.

متولد: ۱۳۰۳

متوفی: ۱۳۹۷

بهترین فیلم ها: گاو (۱۳۴۸)، اجاره نشین ها (۱۳۶۵)، شیر سنگی (۱۳۶۵)، بانو (۱۳۷۰)، خانه خلوت (۱۳۷۲) و روسری آبی (۱۳۷۳)

پرویز پرستویی

۲- پرویز پرستویی

او در دهه شصت وارد عرصه سینما شد اما تا سال ۱۳۷۳ که فرصت بازی در لیلی با من است را پیدا کرد شانسی برای نشان دادن خود به عنوان یک ستاره سینما را نداشت.

اما لیلی با من است نمایشی از توانایی های او به عنوان یک کمدین بود. آدم برفی، مرد عوضی و مومیایی ۳ و مهم تر از همه مارمولک هنر او به عنوان یک کمدین محبوب را بیش از پیش نمایش دادند. در این میان حضورش در فیلم آژانس شیشه ای ولوله ای به پا کرد تا آنجا که شهرت خسرو شکیبایی و عزت الله انتظامی را نیز تحت الشعاع خود قرار داد.

او از سال ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۵ ستاره بی رقیب سینمای ایران بود. مجموعه کارهایش با حاتمی کیا (آژانس شیشه ای، موج مرده، روبان قرمز، به نام پدر و بعد ها هم بادیگارد) شهرت او را در میان نسل جوان تماشاگران تثبیت کرد.

توانایی های توامان او در دو حوزه کمدی و تراژدی کم نظیر بود اما ۱۰، ۱۲ سالی است که دیگر از خط اول بازیگران سینما خارج شده است و تنها بازی متفاوتش در بادیگارد بار دیگر نام او را موقتا بر سر زبان ها انداخت.

متولد: ۱۳۳۴

بهترین فیلم ها: لیلی با من است (۱۳۷۳)، آژانس شیشه ای (۱۳۷۵)، مرد عوضی (۱۳۷۶)، روبان قرمز (۱۳۷۷)، مارمولک (۱۳۸۲) و بید مجنون (۱۳۸۳).

خسرو شکیبایی

۳- خسرو شکیبایی

او هم مثل پرستویی و انتظامی از عرصه تئاتر وارد سینما شد. سال ۶۸ در فیلم شکار در کنار پرستویی ظاهر شد اما فیلم مورد توجه قرار نگرفت تا این که در همان سال مهرجویی او را در یک تئاتر دید و برای فیلم هامون انتخابش کرد.

بازی او در هامون آن هم در سن ۴۵ سالگی در یک کلام شاهکار بود و ولوله ای به پا کرد. (جالب اینکه کشف دیرهنگام شکیبایی در ۴۵ سالگی دقیقا مشابه اتفاقی بود که برای انتظامی سر فیلم گاو رخ داده بود. انتظامی هم در ۴۵ سالگی ستاره شده بود.) بعد از آن شکیبایی انتخاب اول و همیشگی بسیاری از فیلمسازان بود.

او دوران پرباری را تجربه کرد. به خصوص درخشش خاصش در دو فیلم احمدرضا درویش یعنی کیمیا و سرزمین خورشید و همینطور نقش آفرینی هایش در فیلم های مهرجویی (هامون، بانو، سارا، پری و میکس) او را به یکی از مهم ترین چهره های سینمای ایران در دهه ۷۰ بدل ساخت.

کاغذ بی خط ساخته ناصر تقوایی، سالاد فصل کار فریدون جیرانی و چه کسی امیر را کشت ساخته مهدی کرم پور آخرین شاهکارهای او در سینمای ایران بودند.

در این میان سریال های موفقی مثل خانه سبز و روزی روزگاری شهرت او را بین توده های مردم عمیق تر از پیش ساخت.

متولد: ۱۳۲۳

متوفی: ۱۳۸۷

بهترین فیلم ها: هامون (۱۳۶۸)، یک بار برای همیشه (۱۳۷۱)، کیمیا (۱۳۷۲)، سرزمین خورشید (۱۳۷۵) کاغذ بی خط (۱۳۸۱) و چه کسی امیر را کشت (۱۳۸۵).

شهاب حسینی

۴- شهاب حسینی

هیچ کس آینده ای چنین روشن را برای مجری برنامه اکسیژن و بازیگر سریال پلیس جوان تصور نمی کرد. اما شهاب حسینی به شکلی اعجاب آور پیشرفت کرد و به جایگاه بلند کنونی اش رسید.

ستاره دهه ۹۰، بازیگری که برنده جایزه بازیگری از کن می شود و محبوب ترین و مقبول ترین ستاره فعلی سینمای ایران. او دهه ۸۰ را با فیلم های نه چندان مهم شروع کرد اما بازی در درباره الی به همه ثابت کرد که چه بازیگر توانایی است.

سپس در ۱۰ سال گذشته او در مجموعه فیلم های مهم ظاهر شده است از جمله دو فیلم دیگر فرهادی یعنی جدایی نادر از سیمین و فروشنده. پرسه در مه، حوض نقاشی و برادرم خسرو از دیگر نقش آفرینی های مهم او هستند و البته سریال شهرزاد که محبوبیت او را در دل میلیون ها تماشاگر تلویزیونی و سینمای خانگی تثبیت کرد.

متولد: ۱۳۵۲

بهترین فیلم ها: درباره الی (۱۳۸۷)، جدایی نادر از سیمین (۱۳۹۰)، پرسه در مه (۱۳۹۱)، خانه پدری (۱۳۹۳) و فروشنده (۱۳۹۴).

رضا عطاران

۵- رضا عطاران

رقم فروش فیلم هایش افسانه ای است. کمدین خاص سینمای ایران که با استایل ویژه اش دل از میلیون ها تماشاگر طی یک دهه گذشته برده است.

او در نیمه اول دهه ۸۰ هم پرکار بود اما پایه شهرتش بر سریال های مدل ماه رمضانی قرار داشت. شیفت او به سینما اما به یک توفیق بزرگ بدل شد. وسواس او در بازی های کمدی و تکنیک های خاصش او را با فاصله به بهترین چهره کمدی تاریخ سینمای ایران بدل ساخته است.

مدتهاست که همه عادت کرده ایم اسم او را در تیتراژ پرفروش ترین فیلم های سال ببینیم. او در عین عامه پسند بودن بازیگر مورد علاقه اهل فن نیز هست. به خصوص مجموعه کارهایش در فیلم های کاهانی.

متولد: ۱۳۴۸

بهترین فیلم ها: ورود آقایان ممنوع (۱۳۸۹)، اسب حیوان نجیبی است (۱۳۸۹)، بیخود و بی جهت (۱۳۹۰)، دهلیز (۱۳۹۱) طبقه حساس (۱۳۹۲) و دراکولا (۱۳۹۴)

داریوش ارجمند

۶- داریوش ارجمند

او هم یکی از چهره های فعال تئاتری بود که در ۴۰ سالگی و با ریزبینی ناصر تقوایی نقش ناخدا خورشید را ایفا کرد و آن را به یکی از مهم ترین شاه نقش های تاریخ سینما بدل ساخت.

بازی های بعدی اش در کشتی آنجلیکا، پاییزان، قربانی، پرده آخر و حتی سگ کشی قابل مقایسه با استارت شگفت انگیزش در سینما نبود.

اما در تلویزیون بازی به یاد ماندنی اش در سریال امام علی او را به چهره ای محبوب در میان مردم بدل ساخت.

متولد: ۱۳۲۵

بهترین فیلم ها: ناخدا خورشید (۱۳۶۵)، کشتی آنجلیکا (۱۳۶۶)، پرده آخر (۱۳۶۹) و سگ کشی (۱۳۷۹)

مهدی هاشمی

۷- مهدی هاشمی

بازیگر گیلانی که در دهه ۶۰ با سریال سلطان و شبان چهره شد هر چند قبلش در فیلم کمتر دیده شده مرگ یزدگرد درخشیده بود.

او به تدریج در سینما و با کمدی اجتماعی های رخشان بنی اعتماد شهرتی به هم زد. او همیشه بازیگری استاندارد بوده که به شکلی کاملا حرفه ای از پس نقش های متفاوت و متناقض بر آمده است. چه در حوزه درام چه در کمدی.

متولد: ۱۳۲۵

بهترین فیلم ها: ناصرالدین شاه آکتور سینما (۱۳۷۰)، همسر (۱۳۷۲)، هیچ (۱۳۸۸)، خانه پدری (۱۳۸۹) و سیانور (۱۳۹۴).

نوید محمدزاده

۸- نوید محمدزاده

عجیب است تنها شش سال است در سینمای ایران ظاهر شده اما به این سرعت جای خود را در فهرست بهترین ها تثبیت کرده است.

او هم از تئاتر آمد و در حضورش در عرصه سینما توانست سطح بازیگری را چند پله بالا ببرد. به او این انتقاد وارد است که عموما نقش آدم های لمپن و معتاد را ایفا می کند اما هرچه هست حاصل کارش در شش سال گذشته شگفت انگیز است و عجیب آنکه تنها ۳۲ سال دارد.

متولد: ۱۳۶۴

بهترین فیلم ها: عصبانی نیستم (۱۳۹۱)، ابد و یک روز (۱۳۹۳)، خشم و هیاهو (۱۳۹۴)، خفه گی (۱۳۹۵) و مغزهای کوچک زنگ زده (۱۳۹۶)

حامد بهداد

۹- حامد بهداد

در دهه ۸۰ مثل یک صاعقه در سینمای ایران ظاهر شد اما قدر موقعیت خود را ندانست و آرام آرام از اریکه خود پایین آمد.

هرچند به نظر می رسد در سال های اخیر دوباره به تکاپو افتاده است. بازی او دینامیک و هیجانی است و می تواند پرده سینما را با انرژی ای که از نقش هایش ساطع می کند تسخیر کند.

متولد: ۱۳۵۲

بهترین فیلم ها: بوتیک (۱۳۸۱)، روز سوم (۱۳۸۵)، سعادت آباد (۱۳۸۹)، جرم (۱۳۸۹) و سد معبر (۱۳۹۵).

اکبر عبدی

۱۰- اکبر عبدی

در دهه ۶۰ مهم ترین چهره سینمای کمدی ایران بود و شهرت و دستمزدش با هیچ بازیگر دیگری در آن دهه قابل مقایسه نبود. فیلم های متفاوتی را در این دهه بازی کرد و هنر خود را در نقش دراماتیک فیلم مادر هم اثبات کرد.

او در دهه ۸۰ و با فیلم اخراجی ها دوباره به یک بازیگر مهم در سینمای ایران بدل شد و در یک دهه گذشته نسبتا پرکار بوده است.

متولد: ۱۳۳۹

بهترین فیلم ها: اجاره نشین ها (۱۳۶۵)، مادر (۱۳۶۸)، دزد عروسک ها (۱۳۶۹)، هنرپیشه (۱۳۷۰)، روز فرشته (۱۳۷۲) و آدم برفی (۱۳۷۴).

دوازده نفر بعدی:

  • علی نصیریان (شیر سنگی، جاده های سرد، بی بی چلچله و …)
  • حمید فرخ نژاد (عروس آتش، ارتفاع پست، به رنگ ارغوان و …)
  • بهرام رادان (گاو خونی، سنتوری، پل چوبی، خون بازی و …)
  • فرهاد اصلانی (مغزهای کوچک زنگ زده، دختر، یه حبه قند، کوچه بی نام و …)
  • علی مصفا (پری، چیزهایی هست که نمیدانی، پله آخر و …)
  • فریبرز عرب نیا (ضیافت، سلطان، شوکران و …)
  • محمدرضا فروتن (مرسدس، قرمز، دو زن و زیر پوست شهر)
  • پیمان معادی ( جدایی نادر از سیمین، ابد و یک روز، بمب و …)
  • ابوالفضل پورعرب (عروس، قربانی، غریبانه و …)
  • جمشید مشایخی (گل های داوودی، کمال الملک، یک بوس کوچولو)
  • رضا کیانیان (آژانس شیشه ای، روبان قرمز، ماهی ها عاشق میشوند، خانه ای روی آب و …)
  • صابر ابر ( آسمان زرد کم عمق، اینجا بدون من، آقا یوسف، برف روی کاج ها … )
[فریده کلخورانی / روزنامه هفت صبح]